Papegaai

,,Ben je alleen? Ik sta hier in m’n nakie”, zeg ik tegen mijn moeder door de intercom. Ze staat beneden voor mijn deur voor een onverwacht bezoek en ik kom net uit de douche. ,,Nee, ik ben niet alleen”, zegt ze. Door de intercom hoor ik mensen achter haar lachen.

Ik had het natuurlijk moeten weten. Er staat een groep toeristen achter haar, mijn huis te bewonderen – en mee te luisteren. Dat is al de hele zomer zo. Ze komen voor de papegaai: een ornament boven mijn deur. Dat is blijkbaar erg bijzonder. Net als de opmerking die ik tegen mijn moeder maak. Ik trek snel een badjas aan.

De toeristen zijn gelokt. De hele zomer draait er een reclamespot voor Deventer. En die lijkt goed te werken. Vrijdag wees ik nog een tweetal buitenlandse toeristen de weg naar ‘the big river’. En het viel zelfs mijn Amsterdamse vrienden op dat Deventer werd aangeprezen vlak voor het nu al legendarische interview met burgemeester Eberhard van der Laan tijdens Zomergasten. Supertrots was ik.

Dus blijven de toeristen maar toestromen. Gaan naar exposities, voetbalwedstrijden, boekenkraampjes, theatervoorstellingen. En doen stadswandelingen, waarbij ze uitgebreid stilstaan bij de Deventer historie. En blijkbaar hoort mijn huis in het Bergkwartier daar ook bij.

Leuk hoor, voor Deventer, maar voor mij wat minder. Toen ik nog maar een kwartier de sleutel had van mijn nieuwe appartement, proostte ik met mezelf een biertje in de vensterbank. Meteen had ik een groep Duitsers voor mijn raam. Even dacht ik dat ze mij kwamen bewonderen. Maar nee, ze keken net iets onder mijn raam. Naar de papegaai. In een kooitje.

En nu voel ik me al een zomerlang bekeken door toeristen maar blijven toestromen. Want het raam met de papegaai is precies het raam waar ik in de zon kan liggen met een paar kussens en een boek. Mijn balkon, zeg maar.

Voor mijn eigen rust doe ik er alles aan om de toeristen voorgoed weg te jagen. Zodat ze nooit meer terugkomen na dat ene bezoek. Zo ga ik voor het raam staan en gekke bekken trekken als ik zie dat mensen foto’s van mijn papegaai maken. Photobomb, noemen ze dat. Komen ze waarschijnlijk thuis pas achter. En als ik ze kan verstaan, praat ik ze na. Ze willen toch een papegaai? Dat zal ze leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *