155 per uur

,,Ze is wel een pittige rijder hoor”, zegt mijn vader tegen de autoverkoper, terwijl ik het plusknopje van de autoradio van de Hyundai Getz in blijf drukken – 14, 15, 21, 22, 38. Ik knik. ,,Ik rijd hard en ik heb de muziek hard.” De jongen uit Olst lijkt verbaasd. Hij kijkt naar mijn huidige auto, die nodig aan vervanging toe is. ,,Met die Polo? Hoe hard ga je dan?” Ik durf het haast niet toe te geven. ,,Ik rijd weleens naar Hengelo over de A1, dan mag je 130. Maar dan ga ik meestal 155.” Dat ik zelfs nog weleens harder ga laat ik maar even achterwege.

Het mag niet, dat weet ik. En ik weet dat ik een keer een boete ga krijgen – en dat ik blij mag zijn dat ik er nog geen heb. Helemaal nu de politie nog meer mobiele flitsers inzet. De kop in de krant van gisteren stemde me chagrijnig. Toen ik op het kaartje zag dat het meeviel op de A1 en de N337, waar ik ook geregeld rijd, werd ik blij. En toen ik het artikel las werd ik weer op de feiten gedrukt. Want flitsers staan er natuurlijk niet zomaar.

Een vriend vertelde me dat het risico bij een auto-ongeluk op hartstikke dood na 120 kilometer per uur knallend omhoog schiet. Ik wuifde het weg. Ik wil het niet horen. Want ik hou van de spanning. Drukken doe ik niet en ik zoef alleen als de weg voor me leeg is. En ik weet ook: ik ben niet de enige. Op zaterdagmiddag bevind ik me consequent in een hele stoet met hardrijders. Dan is 155 nog een slakkengang.

Maar ik geef eerlijk toe: het schiet vaak door mijn hoofd. Als ik de teller tegen de 160 aan zie schurken, kijk ik soms even naar mijn stuur. Daar staat ‘VW’, maar geen ‘airbag’. Dit jaar maakte ik al zo’n 8.000 kilometer en met elke kilometer neemt de kans op hartstikke dood toe. Soms is het enige waar ik aan denk tijdens mijn terugreis mijn eigen begrafenis.

Toch check ik bij elke potentiële nieuwe auto even de maximumsnelheid en peins ik niet over langzame optrekkers. Het zit er ingebakken. En dat weet de politie. Hard rijden is net als roken en drinken: mensen moeten tegen zichzelf in bescherming worden genomen. De conditionering begint. Ik zie mijn eerste boete tegemoet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *